Stosunek społeczeństw arabskich aż do modernizacji był o mnóstwo z większym natężeniem złożony aniżeli Turków. Stopniowe opanowywanie na wskroś Europejczyków północnej Afryki łączyło się, w szczególności we francuskiej Algierii, spośród marginalizacją miejscowej społeczności muzułmańskiej. Stary Kontynent była wobec tego przede wszystkim wrogiem, co musiało przekonywać na nieco przeciwstawny relacja aż do jej wytworów oraz osiągnięć, oraz podobnie na charakter, rodzącego się stopniowo, arabskiego nacjonalizmu. Decydujące sens miała w tym miejscu I walka światowa. Wówczas owo Brytyjczycy wykorzystali beduińskie plemiona spośród Półwyspu Arabskiego aż do stworzenia szerokiego arabskiego ruchu zbrojnego, kto spośród powodzeniem wypierał Turków (walczących po stronie państw centralnych) spośród Palestyny, Syrii oraz Iraku.
Po wojnie dokonano nowego politycznego podziału arabskiego Bliskiego Wschodu, starając się przede wszystkim plombować równowagę interesów Wielkiej Brytanii dodatkowo Francji, które objęły nie sposób nowych państw swym protektoratem (zwierzchnictwem dotyczącym w ten sposób polityki zewnętrznej, w charakterze także ważniejszych kwestii wewnętrznych). W niektórych krajach powstały nowe arabskie monarchie (np. do wnętrza Jordanii, Iraku, Arabii Saudyjskiej).
W czasie II wojny światowej oznacza to w kilku słowach po niej nie sposób państw arabskich uzyskała niepodległość. Najbardziej sceniczny proces miało wyzwalanie się Algierii, dokąd do wnętrza latach 1954-1962 toczyła się krwawa konflikt zbrojny spośród Francuzami. Część niepodległych państw arabskich pozostała poniżej monarchicznej formie rządów, od czasu do czasu opartych na tradycyjnych strukturach społecznych oraz islamskim nie całkiem - szariacie (np. Bliski Wschód Saudyjska). Niektóre monarchie przeciwnie zaś stawały się ośrodkami stopniowej, pokojowej modernizacji kraju (np. Jordania, Maroko).
W części państw arabskich aż do głosu dojrzewać zaczęły ugrupowania nacjonalistyczne, dążące aż do szybszych przemian również zrzucenia wszelkich form stosunki odkąd Zachodu. Ich wielkim atutem było w większości wypadków wsparcie ze okolica armii, przede wszystkim młodej również wykształconej siła robocza oficerskiej, średnio nastawionej radykalnie. Organizacją reprezentującą ów strumień był Związek Wolnych Oficerów w środku Egipcie, jaki do wnętrza 1952 doprowadził aż do zamachu stanu plus obalenia monarchii. Wydarzenia w środku Egipcie stabilny się niczym na rzecz podobnych rewolt, prowadzących aż do obejmowania władzy na wskroś wojskowych podobnie wewnątrz innych krajach (Irak - 1958, Jemen - 1962, Syria - 1963, Libia - 1969). We wszystkich tych państwach wprowadzano władanie totalitarne. Nowe arabskie reżimy, nawiązywały współpracę spośród ZSRR, kto dostarczał im przede wszystkim broni. W polityce wewnętrznej państwa te głosiły plan tzw. arabskiego socjalizmu, sprowadzającego się aż do gospodarki opartej na centralnym planowaniu. Arabski socjalizm był próbą wkroczenia na inną drogę modernizacji, odrzucającą makieta wolnorynkowy.
Już od chwili początku XX w. istotną rolę wewnątrz sytuacji Bliskiego Wschodu zaczęła grać ropa naftowa. Od lat 60., zaś wyjątkowo 70., stała się białogłowa głównym źródłem dochodów niektórych państw obszaru Zatoki Perskiej, bez niej skazanych ściśle mówiąc na gospodarczą stagnację. Zyski, które przyniosła sprzedaż ropy, zaczęto wkładać w środku nowoczesną infrastrukturę miejską, wewnątrz rozbudowę sieci usług, natomiast również wewnątrz nowe gałęzie przemysłu (jako gwarancja na przyszłość, kiedy złoża się wyczerpią). Bogactwo niektórych krajów arabskich pozwoliło im na intensywne zbrojenia, oraz również m.in. na finansowanie organizacji terrorystycznych.